Voordat ik het over ‘lange termijn denken’ ga hebben, eerst even over ‘herstel’. Want herstellen is niet ‘de pijn is (even) weg’. Herstel is ook geen aanpassingen doen aan je bed of altijd bedacht zijn op hoe je moet bewegen zodat je zonder pijn verder kan. In mijn optiek is herstel een normaal functioneren ongeacht weersomstandigheden, activiteiten, een keer uit logeren op een harder of zachter bed, een niesbui of een keer per ongeluk 'verkeerd' tillen. 

'Mijn leidinggevende vroeg hoe dat kwam', zegt mijn vriendin Tanja. We zitten samen in een supergezellig koffietentje. Ze had me gevraagd of ik koffie met haar wilde gaan drinken want het gaat niet zo goed met haar. Ze loopt tegen een burnout aan en weet niet hoe ze het tij moet keren voor zichzelf. 'Wat zou jij doen?', vraagt ze. 'Ik kan het niet verklaren en mensen vragen waarom ik me zo voel', voegt ze er aan toe. 'Wat voel je dan?', vraag ik. Ze komt met een heel duidelijke opsomming van mentale en fysieke klachten. Als ze uitgepraat is, herhaalt ze weer dat ze niet weet waar dit allemaal vandaan komt. Dat is dus precies het probleem...

Sanne komt met een gepijnigd gezicht het kantoor binnen. Sinds gisteren zitten haar nek en schouders helemaal vast en heeft ze last van flinke hoofdpijn. Morgen en overmorgen is het grote jaarlijkse evenement waar ze weken aan heeft gewerkt met haar team. Er moeten nog wat belangrijke details afgerond worden vandaag. Het ziet er naar uit dat ze taken moet gaan overdragen aan haar collega's en rust moet nemen. Op dit moment had ze niet durven denken dat ze de rest van de dag ontspannen aan het werk zou kunnen. Lees in deze blog de kracht van shiatsu en de reactie van Sanne...

Het was een intens jaar. Veel van alles. Hoge pieken met dromen die uitkwamen, projecten waar ik heel hard voor had gewerkt en succesvoller werden dan ik vooraf had durven dromen. Maar ook diepe dalen met ziekte, ongelukken en twee dierbare familieleden die vlak na elkaar plotseling overleden. Dat laatste kwam hard aan. Het eerste overlijden knalde er al hard in, maar toen ik binnen twee weken tijd voor de tweede keer met de hele familie rond een kist stond, werd het te veel...